“Μια δική μου ιστορία – Μία αλήθεια του σήμερα”

“Μία δική μου ιστορία. Μία Αλήθεια του σήμερα.”

Αγαπημένοι φίλοι της ζωής και του αέρινου ίντερνετ, επιθυμώ να μοιραστώ μαζί σας μια πρόσφατη ιστορία μου, όπου αν και το τέλος της βρίσκεται ακόμα εν εξελίξη, το αποτέλεσμα είναι πλέον γνωστό.

Η ιστορία είναι καρκίνος. Καιι το μήνυμα που λαχταρώ να μοιραστώ μαζί σας είναι ότι:
‘ Ναι, μπορεί κάποιος να πεθάνει από καρκίνο, μα ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΛΕΟΝ ΟΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΚΑΡΚΙΝΟ.’

Το επιθυμώ, γιατί ανακάλυψα πως ιστορίες ανάλογες, αν και στατιστκά συμβαίνουν σε 2 από 3 οικογένειες, είναι ιστορίες που δεν μοιράζεται εύκολα κανείς Έτσι εάν προκύψουν στην οικογένεια, ή σε μας, ο πανικός κι η θλίψη κυριαρχούν, μια και οι γνώσεις μας, για αυτό, είναι φτωχές μα και γεμάτες με μοιραίες ιστορίες.
Τη βαριά θλίψη αυτού του φόβου θάθελα να μπορούσα να συνθλίψω σε όλους σας με την αφήγησή μου αυτή.
Μια θλίψη από φόβους που τύλιξαν κι εμένα, στην αρχή, τόσο ώστε σχεδόν να με τυφλώσουν με την απελπισία τους, που μ’ οδηγούσε στην αδράνεια και στο ‘άφημα’. Μα ευτυχώς η έμφυτη αγάπη για ζωή και περιπέτεια μ’ οδήγησαν στο να δεχτώ το βίωμα μιας τέτοιας διαδρομής. Και η διαδρομή δεν μου χάρισε μόνο τη γιατρειά και τη ζωή, μα και τη γνώση την πολύτιμη ότι ο καρκίνος και η θεραπεία του στην ιατρική του σήμερα δεν είναι πλέον η ‘πανούκλα’ που κάποτε ήτανε στην ιατρική του χτες.

Μες τον Γενάρη αυτού του χρόνου πόνοι αφόρητοι με οδήγησαν στο πρώτων βοηθειών μ’ ασθενοφόρο.
Οι γιατροί διέγνωσαν ότι το τέλος ήτανε πια προ των πυλών.
Η διάγνωση: επιθετικός καρκίνος προχωρημένος στο έντερο με υπάρχουσα ήδη μετάσταση στο συκώτι… Με εγχείρησαν αμέσως. Έμενε να συνέλθω απ την εγχείρηση στο έντερο, για να παλέψουμε τον καρκίνο στο συκώτι με χημειοθεραπείες αρχικά και με μια δεύτερη εγχείρηση μετά.

Τα γεγονότα και τα νέα με κατέκλυσαν και κυριολεκτικά με πάγωσαν.
Καρκίνο εγώ? Πως γίνεται αυτό? Κάλεσα μια δεύτερη Κατερίνα να το δεχτεί για λογαριασμό μου, και αυτό βοήθησε να το δεχτώ, μέχρι ώσπου συνήθισα το νέο και ένωσα εντέλει τις δύο Κατερίνες, ώστε να το πιστέψω πως στ’ αλήθεια μου συμβαίνει.
Και κάπου τότε είναι που μαθαίνω, πως περιμένουν οι γιατροί απάντησή μου εάν το δέχομαι να κάνω τις χημειοθεραπείς ώστε να τις αρχίσουν άμεσα.
Χημειοθεραπείες??? Εγώ???? Αποκλείεται σκέφτηκα. Όχι δεν πρόκειται να κάνω τίποτα από αυτά. Θα το αφήσω χωρίς ιατρικές φροντίδες άλλες και όσο ζήσω. Και να τις κάνω άλλωστε? σιγά μην ζήσω, αφού πια ο καρκίνος πρόσβαλε το συκώτι… Και όσο τάλεγα αυτά, τόσο μει γέμιζαν εικόνες με καταρακωμένους απ’ τις χημειοθεραπείες ανθρώπους, εικόνες που όλοι μας λίγο πολύ έχουμε ανάγλυφα αποκομίσει από ανάλογες παλιότερες ταινίες και διηγήσεις προηγούμενων δεκαετιών.

Φίλοι πολύτιμοι κι ο άντρας μου, που όλοι τους μου στάθηκαν με όλες τις δυνάμεις στο πλευρό μου, με έπεισαν να δοκιμάσω να βιώσω τις χημειοθεραπείες και να αποφίσω τότε εάν θα συνεχίσω ή όχι. Παράλληλα οι ογκολόγοι με διαβεβαίωσαν ότι έχει προχωρήσει πολύ θετικά η εξέλιξη στην ιατρική, και ως προς τις χημειοθεραπείες μα και ως προς τι εγχειρήσεις. Τα δε τελευταία δέκα χρόνια η βελτίωση στην ίαση και παράλληλα στη μείωση των παρενεργειών είναι αλματώδης, μου εξήγησαν.

Έτσι αποφάσισα να το προχωρήσω, αν και με κάποια επιφύλαξη για τα αποτελέσματα, όμως παράλληλα με την διάθεση να το ζήσω σαν μια περιπέτεια ενδιαφέρουσα, μια και εμένα πάντα με συνάρπαζαν οι συναρπαστικές περιπέτειες.

Και ναι φίλοι μου αγαπημένοι, Ναι, έκανα 4 μήνες χημειοθεραπεία και μάλιστα την βαρβάτη της ενισχυμένης δόσης, όπως μου είπαν οι γιατροί, μια και ο δικός μου ο καρκίνος ήταν από τους ισχυρά επιθετικούς.
Και εγώ που αυτό το βίωσα θέλω μαζί σας να το μοιραστώ σαν γνώση πως τελικά η χημειοθεραπεία σήμερα είναι πλέον απλώς μια θεραπεία ενισχυμένη, τέτοια ώστε να σου επιτρέπει να ζεις την κάθε μέρα σου σχεδόν κανονικά.
Οι παρενέργειες υπήρχαν φυσικά, μα ήταν όλες αντιμετωπίσίμες τόσο όσο μπορεί να είναι συνήθως μία απλή γρίππη. Τις 3 με πέντες μέρες νοιώθεις κουρασμένος, και στο μετά υπάρχουν διακυμάνσεις κάποιων υποφερτών αδιαθεσιών, ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες του οργανισμού του καθενός, αδιαθεσίες που σου δίνουν κάθε δυνατότητα να τις αντιμετωπίσεις χωρίς να υποφέρεις και γιατί δεν είναι πλέον βίαιες, όπως στο παρελθόν, μα και γιατί υπάρχουν τα αντίστοιχα αντίδοτα φάρμακα που σε προμηθεύουν οι συμβουλές των ογκολόγων ώστε να έχεις έτοιμα κοντά σου για κάθε περίσταση.
Ναι οι παρενέργειες σε μια βαριά χημειοθεραπεία, σαν την δική μου, είναι πολλές, αλλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΙΕΣ. Σε μια περίπτωση σαν την δική μου με προετοίμασαν ότι μάλλον θα χάσω τα μαλλιά μου κατά τη διάρκειά της και ότι θα τα ξανααποκτήσω μετά. Όμως εγώ είχα απλώς μια σταθερή μα ελεγχόμενη τριχόπτωση, που δεν δημιούργησε πρόβλημα στην εικόνα μου. Κάπως έτσι ήταν και όλες οι υπόλοιπες οι παρενέργειες που βίωσα σε όλη την πορεία.
Οι φίλοι και γνωστοί που με έβλεπαν δυσκολευόντουσαν να το πιστέψουν, ότι κάνω χημειοθεραπείες, μέσα από την εικόνα μου, μα και από τις δυνατότητες να ανταποκριθώ στην καθημερινότητά μου. Ακόμα κι εγώ η ίδια το ξεχνούσα, κατά φάσεις, ότι ζω έτσι άνετα με τόση χημεία μέσα μου. Χαιρόμουν μάλιστα τόσο να το συζητώ με ανθρώπους όλο ετούτο, γιατί έβλεπα σε όλους την ανακούφιση, που πρόσφερε η γνώση της απομυθοποίησης του ‘τρομερού’ της χημείοθεραπείας.

Και μόλις ένα μήνα πριν έγινε και η εγχείρηση στο συκώτ,ι που και αφαίρεσε και τον τελευταίο καρκίνο, που φιλοξενούσε το κορμί μου και πήγε και πολύ καλά.
Το μόνο πια που έμεινε για μένα είναι η ανάρρωση από την εγχείρηση, καθώς και 4 μήνες χημειοθεραπεία ακόμα για καθαρά προληπτικούς λόγους.

Από τη στιγμή που δέχτηκα τη συνειδητοποίηση ότι έχω καρκίνο, το μοιράστηκα και το μοιράζομαι με όλους, και αυτό ‘έλυσε’ και τα ‘ταμπού’ των άλλων να μου μιλήσουν για παρόμοιες καταστάσεις που βίωσαν ή που βιώνουν στους ίδιους ή στο σπιτικό τους. Και τα δικά μου στατιστικά στοιχεία, που αποκόμησα, γι αυτό το θέμα είναι ότι: δύο στις τρεις περιπτώσεις αυτών που το μοιράστηκα, είχαν ή έχουπεριστατικά καρκίνου που ΓΙΑΤΡΕΥΚΑΝ η που ΓΙΑΤΡΕΥΟΝΤΑΙ.

Από τη στιγμή που δέχτηκα να βοηθήσω τους γιατρούς στην θεραπεία μου, παρέδωσα αβίαστα το τιμόνι στις άγνωστες ‘γραμμές’ του πεπρωμένου, τιμόνι, όμως, που συντρόφευε νυχθημερόν η αγάπη μου για κάθε της ζωής χαρά, μα και η δύναμη, που τελικά έχει ο καθένας μας αυτή η φανερή, η κάπου εκεί καλά κρυμένη… που αναδύεται στο χτύπημα των κεραυνών. Ναι εμπιστεύτηκα τον συνδιασμό του πεπρωμένου με την αγάπη μου για θετική ζωή. Συνδυασμός που ενεργοποήσε την ηρεμία και την πίστη σε κάθε γνωστή ή άγνωστή μου δύναμη.

ΝΑΙ. ΓΙΑΤΡΕΥΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ

Και την αφήγηση αυτή δεν την προσφέρω για να με συμπονέσετε, μια και η γιατρειά μου εξαφάνισε κάθε παρόμοια ανάγκη, μα την μοιράζομαι μαζί σας, γιατί νοιώθω έντονα την ανάγκη να μοιραστώ με όλους σας την ανακούφιση της γνώσης πως:
α. Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΘΕΡΑΠΕΥΕΤΑΙ
β. ΟΙ ΧΗΜΕΙΟΘΕΡΑΠΕΙΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ‘ΔΙΑΒΡΩΤΙΚΕΣ’ όπως κάποτε ήταν,
γ. Στατιστικά σήμερα ΔΥΟ ΣΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΕΙΧΑΝ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΠΟΥ ΒΙΩΣΑΝ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΚΑΝ, και
δ. Η αγάπη για ό,τι όμορφο λοιώνει τους φόβους και ξυπνά κάθε δύναμη.

Ευχαριστώ όχι όσους το διάβασαν, μα όσους κατάφεραν να νοιώσουν μια ανακούφιση από ετούτη τη γραφή, γιατί αυτό είναι που νοιώθω την ανάγκη να πετύχω.

Κατερίνα Γρόλλιου

 

Leave a Reply

*